usapang sapatos
Ikinuwento sa akin ni Russ na nakabili na siya ng kotse. at ang kotse daw na ito ay siya talagang hinahanap niya. perfect para sa kanya. kaya naman, masayang masaya ang aking kaibigan.
inisip ko kung ano nga ba ang gusto ko na kapag napasa-akin e magiging masaya din ako?
at dahil mahirap ako at walang pambili ng kotse, ang isinagot ng isip ko: sapatos. matagal-tagal na akong naghahanap ng perfect na sapatos para sa akin.
ang mga nabibili kong sapatos e laging me problema: madaling masira, mabilis marumihan, hindi ko magamit katerno ng ibang damit, masikip, mabigat, masyadong malaki tingnan para sa gatingting kong mga binti.
madalas kasi, binibili ko ang sapatos out of necessity. katulad noong binili kong light brown na sapatos. june iyon, first day ng school year sa uste at may misa. kelangan daw naka-academic gown. so kailangan kong magsablay. para isuot ang sablay, kelangan naka-white na damit. wala akong sapatos na puwedeng iterno rito. ang pansapin ko sa paa, buong buhay kong nasa up ako, ay tsinelas. ayaw na ayaw kong magclosed shoes. bumabantot ang paa ko. talaga.
so isang araw, bago ang misa, bumili ako ng sapatos na iteterno sa puti kong blouse at off white na palda. ilang beses ko pa itong nagamit sa pagpasok ko sa uste. sa awa ng diyos, sira na ang sapatos pagsapit ng 2nd sem. P300 pa naman ang bili ko doon tapos hindi ko masyadong nagamit. buset.
tapos naman, noong bumili uli ako ng sapatos na pamasok, sabi kasi sa orientation para sa mga bagong guro, kailangan leather at closed shoes ang isusuot ng mga guro. bumili ako ng super dark brown na sapatos (mukha nang itim) less than P300 ang sapatos na ‘to. okey naman siya at komportable ako kahit may takong ito. malapad kasi ang takong at mga isa’t kalahating pulgada lang ang taas. ito ang ginamit ko araw-araw. bagay sa akin kahit dress o pantalon ang suot ko. ang problema, bumigay ang sapatos na ito. nabiyak sa gilid ang suwelas. sambeses ko pang isuot, tiyak na matatanggal ang bahagi ng sapatos na nagsisilbing takip sa daliri ng aking paa. hay, lintek.
itong ginagamit ko sa school ngayon (iisang pares sa buong linggo, mind you) ay binili kong sale sa sm. Bigla ngang nasira ang sapatos kong pamasok at wala na akong isusuot kinabukasan, e saktong maggo-grocery ako para sa bahay, doon na ako bumili. oo, sa grocery. kapiling ng sapatos sa push cart ang isang kilong hita ng manok, bear brand choco ni ej, esponghang panghugas ng pinggan, sansupot ng asukal, kalahating kilo ng giniginaw na tilapia at iba pa.
fit na fit sa paa ko ang bagumbago kong sapatos. kaso dahil synthetic ang leather, tumutusok-tusok ang kuko ko sa malambot na balat ng sapatos. kumbaga sa damit, bakat na bakat ang linya ng panty sa pantalon. at sobrang closed shoes siya. kaya ambantot lagi ng paa ko pag hubad ko nito. amoy bulok na longganisa josko. pag nga me bisita ako sa bahay at tiyempong galing ako sa trabaho, hindi ko hinuhubad ang sapatos ko hangga’t hindi sila umuuwi. mahirap na. baka bigla silang bumulagta.
meron naman akong binili na sketcher na sandals dati. P500+ lang. sale sa alimall. matibay ito kaso saksakan ng bigat. at minsang ipinampasok ko sa trabaho, kinantiyawan ba naman ako ng estudyante. yung paa ko raw, nakasakay sa barko. anlaki kasi ng strap nito, ng suwelas, ng lahat. titanic nga.
dati naman, binilhan ako ni jowa ng sapatos. pink na rubber shoes na mukhang adidas pero japeyks. magpapasko noon at sabi niya, bibilhan niya ako ng anumang magustuhan ko sa loob ng mall. e, hindi naman sa nagpapakipot ako pero wala talaga akong nagustuhan that day. sabi niya, etong bag? ayaw. itong sapatos? ayaw. ‘tong damit? blouse? ayaw. ayaw.
ang binili na lang namin, ‘yong kailangan para sa shop niya: towels saka malaking brush, pangkuskos ng tiles ng banyo at iba pa.
noong paalis na kami, me isang tambak ng pink na rubber shoes sa isang kahon. nasa tapat na kami ng exit. sabi niya, mahal, eto na lang o. mura pa.
e nahiya na akong tumanggi. baka sabihin pa niya ang arte-arte ko talaga, umoo na ako. kinuha ko ang rubber shoes, binigyan niya ako ng P200 at nagbayad sa counter.
nalimutan ni jowa, hayskul ako nang huli akong magrubber shoes. kaya eto buo pa ang rubber shoes hanggang ngayon. hindi ko kasi siya nagamit mula nang ibigay sa akin. Until recently. noong nagpunta ako sa macau, hongkong at china. payo kasi sa amin noong tour orientation, magclosed shoes kami na pwdeng ipanlakad nang matagalan. iyon ang suot ko the whole time. okey naman, hindi bumigay kahit milya-milya ang nilakad namin.
mula nung magkuwento si russ tungkol sa natagpuan niyang kotse, conscious akong naghanap ng sapatos. yung sapatos na gusto ko at hindi yung dahil kailangan ko. kakaibang experience pala yung me hinahanap ka talaga kesa doon sa tumitingin-tingin ka lang. nag-iba ang tingin ko sa bawat sapatos.
nabubuwisit ako sa mga sapatos na libo-libo ang presyo dahil lang sa tatak kahit na mukhang isang suutan lang e warat na. natutuwa ako sa mga sapatos na libo-libo pero mukha namang sa tibay nito, matitigok ka muna bago ito masira.
natutuwa ako sa sapatos na mas mukhang laruan kesa pansapin sa paa. doll shoes ‘ata ang tawag dito. puro made in korea. naduduling ako sa mga sandalyas na strappy, masyadong masalimuot. para kang pumapasok sa higanteng maze maipulupot mo lang ang strap sa iyong binti. natutuwa ako sa mga sapatos na me takong. ang tulis at ang taas ng mga takong. parang nai-imagine ko ang mga nagsusuot nito, very powerful talaga ang dating. nalulungkot ako kapag nakakakita ako ng mga sapatos na magandang maganda ang design. parang bagay sa paa ko kaya lang pag hahanguin ko na mula sa shoe rack para isukat, malalaman ko, me takong. minsan matulis, minsan mataas. isosoli ko na agad. ayaw ko non.
bakit ganon ang mga designer? hindi ba nila naiisip na may mga babaeng magagandahan sa kanilang design na posibleng ayaw magpatangkad o hindi na kailangang magpatangkad? o ayaw magmukhang powerful o hindi na kailangang magmukhang powerful? bakit kailangang lagyan nila ng takong lagi?
finally, nakakita ako ng sapin sa paa na gusto ko. actually matagal na palang nakakakita ako ng ganon kapag napapadpad ako sa shoe section ng mga department store. at ngayon ko lang na-realize, isa rin sa mga dahilan kung bakit hindi ako makapili nang maigi ay dahil hindi talaga sapatos ang gusto ko kundi sandals. eto yung sandals na madalas e suot ng madre. matibay na, komportable pa sa paa.
Nakita ko ito sa ITTI shop. mukhang matibay talaga, tipong kahit araw-araw kong ipantakbo (para habulin ang appointment ko), e hindi mawawarak. casual din tingnan kaya kahit araw-araw ipamporma, puwede and at the same time mukhang disente, puwedeng isuot sa mga meeting, power lunch at simbahan.
ayan.
kaya lang hindi ko muna binili. naisip ko, hindi ko naman ito kailangang kailangan ngayon. saka na. gastos lang. mga less than P500 lang naman ito kaso nanghihinayang pa rin ako.
pero nagmental note ako. tinandaan ko talaga, tanyo isinulat ko pa nga e. kaya babalikan ko ito, siguro next month o bago magpasukan. hindi ko nga lang ito magagamit na pamasok pero okey lang.
Nagkaroon na ako ng ganoong sandals dati. pareho ng itsura pero hindi pareho ng material. gamusa yung panlabas nito. itong nakita ko sa itti, leather. sabi sa itti, leather daw. hindi ako magaling tumingin niyan pero mukha ngang tunay na leather. yung dati, mga 4 years ago, sa baguio ko binili, nung nagseminar chorva ang NGO na pinaglingkuran ko. biglaan ang pagkakabili ko. tipong ang ganda nito, a. Miss, size 8 nga. Pero tuwang tuwa ako kasi P180 lang ito at matagal ko ring nagamit. in short, nalaspag-laspag kaya ayun, nasira. pero nag-enjoy ako sa sandals na ito. masarap isuot saka bagay sa akin.
itong itti shoes, hindi ko naisukat. nahiya kasi ako sa salesman. wala naman akong dalang pambili noon. pero hindi ko man naisukat, alam ko, bagay sa akin ito, sa gatingting kong legs, sa mala-luya kong mga paa, sa get up kong minsan, sporty, minsan, pa-girl, minsan, pa-disente. sa madaling salita, mukhang makaka-cope ito sa tsubibo kong paraan ng pamumuhay. Higit sa lahat, mukhang magiging komportable at at home ang aking mga paa sa sandals na ito kaya malaki ang posibilidad na malayo ang aming mararating.
mas masaya din ako ngayon dahil sa ideyang i will invest in something that i really like and not in the one that i just need.
sa lahat naman ng pansapin sa paa, ito ang pinaka-excited akong makapiling.
