Blogtasan

meron akong crush na matagal ko nang crush. ilang taon na rin. nakilala ko siya sa isang opisina noon. part time siyang artist doon. ako, full time na empleyado. pero hindi ko pa siya crush noon. kasi

1. di siya pogi

2. parang tatay magdamit

3. parang tsimineya, yosi nang yosi

4. may girlfriend

ikinukuwento ko sa kanya ang lira pag wala ang mga bossing namin. sumusulat din pala siya ng tula. nagkainteres siya kaya inimbitahan ko siya nang hunyong iyon. pero di siya nakapunta. kasi sobra raw busy niya. yon lang ang natatandaan kong closeness namin.

isang araw, nagpunta siya ng opisina at sabi maghost daw ako sa programa sa kanilang kasal. e, natural, umayaw ako kasi

1. di nga kami close

2. di ko kilala magiging asawa niya, mga kamag-anak nun at mga kamag-anak niya

3. never pa akong naghost sa isang kasal

4. wala akong kaalam-alam sa mga seremonyas ng kasal

5. taklesa ako at hindi mapagkakatiwalaang makipag-usap sa mga hindi  kakilala lalo pa’t maselan ang okasyon.

but no! itong mga kaopisina ko ay binuyo ako. wala na raw pera si crush kasi andaming bayarin para sa okasyon na iyon kaya wala na raw ibabayad para sa isang host.

kaya sige. matipid din akong tao kaya nakarelate ako agad. kahit wala akong kakilala sa lahat ng pupunta sa event na iyon puwera sa groom ay umoo na ako.

anlakas talaga ng loob ko, neng!

buti na lang at may co-host naman pala ako. kapatid ni crush. anyway, nakaraos naman ang lola ninyo. at umuwi ako nang may regalo mula sa kanya. isang painting ng laot sa higanteng plato na hugis-panyo. gawa niya. nasa bahay ngayon. nakadispley sa aking kuwarto.

tapos non, pasulpot-sulpot na lang siya sa opisina namin. kinakamusta namin si jowa niya. hanggang sa nagbuntis ang jowa niya, hanggang sa nakapanganak na etc. etc.

noong mga panahon na iyon, pahapyaw niyang nababanggit sa akin ang inoorganisa niyang arts fest sa probinsiya niya. sali daw ako doon. kunin daw niya akong speaker para sa tula. oo lang ako nang oo. baka katulad ito ng maraming imbitasyon na hindi naman natutuloy.

e, natuloy.

so

1. coordinate-coordinate.

2. text-text.

3. usap-usap.

at lumarga na kami papunta sa probinsiya nilang nasa kabilang dako ng universe dyosko. karay-karay ko si ej at tatlong kaibigan na magiging speaker din. halos isang linggo kami doon.

doon ko siya naging crush.

kasi naman, anlaki palang tao neto sa kanilang probinsiya. as in. respetado siyang pintor doon. parang icon, ganon. kilala siya at ipinagmamalaki ng kanilang gobernadora (na ninang nga pala sa kasal niya) at ng mga kababayan niya. e, sa maynila, ang humble-humble.  di katulad ng iba na matuto lang magdrowing ng poste, kung umasta e, matayog pa sa poste ng meralco.

si crush, katulad ng maraming alagad ng sining dito sa pilipinas, para siyang basahan. hindi pinapansin. dadamputin lang pag kailangan. at doon sa opis namin, binabarat siya ng bossing ko. malamang, binabarat din siya ng iba niyang niraraketan. bad. beri bad.

napagkuwentuhan din namin ito noon sa opis. amin niya, pumapayag siya sa ganoong rate kasi para sa bayan naman ang ginagawa namin. marami pa palang ganito. nagkalat.

doon sa probinsiya nila, naging crush ko siya hindi dahil naging malapit kami sa isa’t isa katulad nung mga napapanood natin sa pelikula at panteenager na tv programs: nagbibigayan ng gumamela, naghahabulan sa dalampasigan, nagsusubuan ng kinayod na buko, hindi ganyan.

kaya ko siya naging crush, nakita ko ang kaseryosohan niyang maiangat ang lagay ng kanyang mga kababayan doon sa pamamagitan ng sining. sa arts fest na iyon, siya lang naman ang organizer, tinuruan niya ang mga kabataang pintor kung paano pang lalong malilinang ang talent nila.

hindi siya magkadaugaga sa kakaturo,kakaasikaso sa mga bata doon. he did all the dirty work sa maynila. kasi nga siya lang ang nasa maynila. nagkambas siya ng mga gamit na pampinta sa dibisorya (nadukutan pa nga siya ng cellphone one time na pumunta siya doon), siya ang nagkokokontak sa mga speaker tulad ko at kung ano-ano pa.

sa probinsiya nila, may isang instance na  nakita ko kung gaanong ka-mapagkumbaba talaga ang taong ito.

last night na yata namin doon. e di nagkayayaan ng inuman. pati siyempre ang mga kasama niyang nag-organisa na taga-doon, kasama namin. charades buong magdamag! kaso maaga yata kaming na-black out ng mga kaibigan ko kaya logtu kami nang maaga.

kaya maaga rin akong nagising. paglabas ko ng kuwarto, nagulat ako. natagpuan ko siyang hihilik-hilik sa sahig, sa sala ng tinutuluyan naming cottage. nakahubad!

joke lang.

siyempre nakadamit and all. taka ako. me sariling kuwarto naman siya, ba’t dito natulog ‘to? katabi pa niya sa sahig ang basahan na bumabati ng maligayang pagdating sa mga bisita.

tiningnan ko ang kuwarto niyang nakaawang ang pinto. natagpuan ko ang dalawang kabataang lalaki, nakabalandra sa kama. patay na este tulog pala. itong dalawang ito ay ang pinakamahuhusay na painter sa workshop na iyon.

nung nag-aalmusal na kami, sabi ko, ba’t ka naman don natulog? sabi niya, wala kasing matutulugan yung dalawang bata.

biglang bumango ang paligid ko. umawit ang mga ibon. nag-islomo ang mga alon. parang gusto kong mangalumbaba at magkaroon ng hugis-heart na mga mata. pero siyempre poise, poise, poise.

mabuting tao si crush kaya ko siya crush. hanggang ngayon, crush ko pa rin siya. nasa ibang bansa na silang mag-asawa. minsan, nag-eemail sa akin ang wife niya ng mga inspirational na message, ganyan. kinakamusta ko rin sila at ang baby nila.

sabi ko kay god, maghulog ka lang sa earth ng isa pang ganito na single, liligawan ko talaga.

Ikinuwento sa akin ni Russ na nakabili na siya ng kotse. at ang kotse daw na ito ay siya talagang hinahanap niya. perfect para sa kanya. kaya naman, masayang masaya ang aking kaibigan.

inisip ko kung ano nga ba ang gusto ko na kapag napasa-akin e magiging masaya din ako?

at dahil mahirap ako at walang pambili ng kotse, ang isinagot ng isip ko: sapatos. matagal-tagal na akong naghahanap ng perfect na sapatos para sa akin.

ang mga nabibili kong sapatos e laging me problema: madaling masira, mabilis marumihan, hindi ko magamit katerno ng ibang damit, masikip, mabigat, masyadong malaki tingnan para sa gatingting kong mga binti.

madalas kasi, binibili ko ang sapatos out of necessity. katulad noong binili kong light brown na sapatos. june iyon, first day ng school year sa uste at may misa. kelangan daw naka-academic gown. so kailangan kong magsablay. para isuot ang sablay, kelangan naka-white na damit. wala akong sapatos na puwedeng iterno rito. ang pansapin ko sa paa, buong buhay kong nasa up ako, ay tsinelas. ayaw na ayaw kong magclosed shoes. bumabantot ang paa ko. talaga.

so isang araw, bago ang misa, bumili ako ng sapatos na iteterno sa puti kong blouse at off white na palda. ilang beses ko pa itong nagamit sa pagpasok ko sa uste. sa awa ng diyos, sira na ang sapatos pagsapit ng 2nd sem. P300 pa naman ang bili ko doon tapos hindi ko masyadong nagamit. buset.

tapos naman, noong bumili uli ako ng sapatos na pamasok, sabi kasi sa orientation para sa mga bagong guro, kailangan leather at closed shoes ang isusuot ng mga guro. bumili ako ng super dark brown na sapatos (mukha nang itim) less than P300 ang sapatos na ‘to. okey naman siya at komportable ako kahit may takong ito. malapad kasi ang takong at mga isa’t kalahating pulgada lang ang taas. ito ang ginamit ko araw-araw. bagay sa akin kahit dress o pantalon ang suot ko. ang problema, bumigay ang sapatos na ito. nabiyak sa gilid ang suwelas. sambeses ko pang isuot, tiyak na matatanggal ang bahagi ng sapatos na nagsisilbing takip sa daliri ng aking paa. hay, lintek.

itong ginagamit ko sa school ngayon (iisang pares sa buong linggo, mind you) ay binili kong sale sa sm. Bigla ngang nasira ang sapatos kong pamasok at wala na akong isusuot kinabukasan, e saktong maggo-grocery ako para sa bahay, doon na ako bumili. oo, sa grocery. kapiling ng sapatos sa push cart ang isang kilong hita ng manok, bear brand choco ni ej, esponghang panghugas ng pinggan, sansupot ng asukal, kalahating kilo ng giniginaw na tilapia at iba pa.

fit na fit sa paa ko ang bagumbago kong sapatos. kaso dahil synthetic ang leather, tumutusok-tusok ang kuko ko sa malambot na balat ng sapatos. kumbaga sa damit, bakat na bakat ang linya ng panty sa pantalon. at sobrang closed shoes siya. kaya ambantot lagi ng paa ko pag hubad ko nito. amoy bulok na longganisa josko. pag nga me bisita ako sa bahay at tiyempong galing ako sa trabaho, hindi ko hinuhubad ang sapatos ko hangga’t hindi sila umuuwi. mahirap na. baka bigla silang bumulagta.

meron naman akong binili na sketcher na sandals dati. P500+ lang. sale sa alimall. matibay ito kaso saksakan ng bigat. at minsang ipinampasok ko sa trabaho, kinantiyawan ba naman ako ng estudyante. yung paa ko raw, nakasakay sa barko. anlaki kasi ng strap nito, ng suwelas, ng lahat. titanic nga.

dati naman, binilhan ako ni jowa ng sapatos. pink na rubber shoes na mukhang adidas pero japeyks. magpapasko noon at sabi niya, bibilhan niya ako ng anumang magustuhan ko sa loob ng mall. e, hindi naman sa nagpapakipot ako pero wala talaga akong nagustuhan that day. sabi niya, etong bag? ayaw. itong sapatos? ayaw. ‘tong damit? blouse? ayaw. ayaw.

ang binili na lang namin, ‘yong kailangan para sa shop niya: towels saka malaking brush, pangkuskos ng tiles ng banyo at iba pa.

noong paalis na kami, me isang tambak ng pink na rubber shoes sa isang kahon. nasa tapat na kami ng exit. sabi niya, mahal, eto na lang o. mura pa.

e nahiya na akong tumanggi. baka sabihin pa niya ang arte-arte ko talaga, umoo na ako. kinuha ko ang rubber shoes, binigyan niya ako ng P200 at nagbayad sa counter.

nalimutan ni jowa, hayskul ako nang huli akong magrubber shoes. kaya eto buo pa ang rubber shoes hanggang ngayon. hindi ko kasi siya nagamit mula nang ibigay sa akin. Until recently. noong nagpunta ako sa macau, hongkong at china. payo kasi sa amin noong tour orientation, magclosed shoes kami na pwdeng ipanlakad nang matagalan. iyon ang suot ko the whole time. okey naman, hindi bumigay kahit milya-milya ang nilakad namin.

mula nung magkuwento si russ tungkol sa natagpuan niyang kotse, conscious akong naghanap ng sapatos. yung sapatos na gusto ko at hindi yung dahil kailangan ko. kakaibang experience pala yung me hinahanap ka talaga kesa doon sa tumitingin-tingin ka lang. nag-iba ang tingin ko sa bawat sapatos.

nabubuwisit ako sa mga sapatos na libo-libo ang presyo dahil lang sa tatak kahit na mukhang isang suutan lang e warat na. natutuwa ako sa mga sapatos na libo-libo pero mukha namang sa tibay nito, matitigok ka muna bago ito masira.

natutuwa ako sa sapatos na mas mukhang laruan kesa pansapin sa paa. doll shoes ‘ata ang tawag dito. puro made in korea. naduduling ako sa mga sandalyas na strappy, masyadong masalimuot. para kang pumapasok sa higanteng maze maipulupot mo lang ang strap sa iyong binti. natutuwa ako sa mga sapatos na me takong. ang tulis at ang taas ng mga takong. parang nai-imagine ko ang mga nagsusuot nito, very powerful talaga ang dating. nalulungkot ako kapag nakakakita ako ng mga sapatos na magandang maganda ang design. parang bagay sa paa ko kaya lang pag hahanguin ko na mula sa shoe rack para isukat, malalaman ko, me takong. minsan matulis, minsan mataas. isosoli ko na agad. ayaw ko non.

bakit ganon ang mga designer? hindi ba nila naiisip na may mga babaeng magagandahan sa kanilang design na posibleng ayaw magpatangkad o hindi na kailangang magpatangkad? o ayaw magmukhang powerful o hindi na kailangang magmukhang powerful? bakit kailangang lagyan nila ng takong lagi?

finally, nakakita ako ng sapin sa paa na gusto ko. actually matagal na palang nakakakita ako ng ganon kapag napapadpad ako sa shoe section ng mga department store. at ngayon ko lang na-realize, isa rin sa mga dahilan kung bakit hindi ako makapili nang maigi ay dahil hindi talaga sapatos ang gusto ko kundi sandals. eto yung sandals na madalas e suot ng madre. matibay na, komportable pa sa paa.

Nakita ko ito sa ITTI shop. mukhang matibay talaga, tipong kahit araw-araw kong ipantakbo (para habulin ang appointment ko), e hindi mawawarak. casual din tingnan kaya kahit araw-araw ipamporma, puwede and at the same time mukhang disente, puwedeng isuot sa mga meeting, power lunch at simbahan.

ayan.

kaya lang hindi ko muna binili. naisip ko, hindi ko naman ito kailangang kailangan ngayon. saka na. gastos lang. mga less than P500 lang naman ito kaso nanghihinayang pa rin ako.

pero nagmental note ako. tinandaan ko talaga, tanyo isinulat ko pa nga e. kaya babalikan ko ito, siguro next month o bago magpasukan. hindi ko nga lang ito magagamit na pamasok pero okey lang.

Nagkaroon na ako ng ganoong sandals dati. pareho ng itsura pero hindi pareho ng material. gamusa yung panlabas nito. itong nakita ko sa itti, leather. sabi sa itti, leather daw. hindi ako magaling tumingin niyan pero mukha ngang tunay na leather. yung dati, mga 4 years ago, sa baguio ko binili, nung nagseminar chorva ang NGO na pinaglingkuran ko. biglaan ang pagkakabili ko. tipong ang ganda nito, a. Miss, size 8 nga. Pero tuwang tuwa ako kasi P180 lang ito at matagal ko ring nagamit. in short, nalaspag-laspag kaya ayun, nasira. pero nag-enjoy ako sa sandals na ito. masarap isuot saka bagay sa akin.

itong itti shoes, hindi ko naisukat. nahiya kasi ako sa salesman. wala naman akong dalang pambili noon. pero hindi ko man naisukat, alam ko, bagay sa akin ito, sa gatingting kong legs, sa mala-luya kong mga paa, sa get up kong minsan, sporty, minsan, pa-girl, minsan, pa-disente. sa madaling salita, mukhang makaka-cope ito sa tsubibo kong paraan ng pamumuhay. Higit sa lahat, mukhang magiging komportable at at home ang aking mga paa sa sandals na ito kaya malaki ang posibilidad na malayo ang aming mararating.

mas masaya din ako ngayon dahil sa ideyang i will invest in something that i really like and not in the one that i just need.

sa lahat naman ng pansapin sa paa, ito ang pinaka-excited akong makapiling.

Siya pa rin pala ang girlfriend mo.

Naalala mo pa ba ‘yong huli nating pagkikita ilang taon na ang nakakaraan? Sabi mo, me girfriend ka noon. patingin naman kako. gusto kong makita ang itsura ng babaeng bumihag sa pihikan mong puso. gusto kong malaman kung anong meron siya na wala ako. ako na matagal-tagal ding sumuyo sa ‘yo. lalo na sa panahong nilalampaso ka ng lungkot at nangangapa sa dilim.

ipinakita mo ang picture niya.

ang ganda naman, sabi ko. pero sa totoo lang, mukhang ordinaryo. hindi pangit, hindi maganda. suwerte lang niya at masalapi siya. nagiging maganda ang isang babae kung maganda ang kutis niya, ang damit niya. class. mukhang sosi, sopistikada. kaya sabi ng iba, maganda. maganda raw ang ganoong babae.

sabi mo noong time na ‘yon, cool-off kayo. kasi nakikipagkita pa si GF mo sa ex-BF niya. si ex-BFpa nga ang kasama niya noong isang Pasko imbes na ikaw. at ayaw mo noon kaya you called it cool off.

kawawa ka naman, sa isip-isip ko. Ba’t di na lang kasi ako? suggestion ng puso ko. pero siyempre quiet lang kami. ako at ang puso ko. pero, alam mo, lalong nag-alab ang pag-asa kong magkakagusto ka sa ‘kin. baka ikinukuwento mo ‘to sa akin para ipahiwatig na puwede rin na maging tayo, ngayon, mamya o kaya bukas.

noong high school ako, me isang babaeng bumisita sa classroom namin. nagsalita siya tungkol sa pag-aaral. paano kami magiging mas mahusay na estudyante. ano ang mga epektibong study habits at kung anu-ano pa.

payo niya sa average students na tulad ko, obserbahan mo ang mga kaklase mo. pumili ka ng isa at gawin mong rabbit mo. ang rabbit na ito e dapat isa sa pinakamahuhusay sa klase. walang dapat na nakakaalam na siya ang rabbit mo kundi ikaw. ngayon, ang sunod mong gawin, habulin mo ang grades niya. kung naka-20 siya sa isang over 25 na quiz, dapat maka-20 o 21 ka sa susunod na quiz. kung 87 siya sa science, dapat 87 o 88 ka.

sinunod ko ito. pinili ko si jessie, isa sa pinakamatatalino kong kaklase. lagi kong inaalam ang result ng quizzes niya, tests niya. at lagi akong mas mababa sa kanya. kaya nagsipag pa ako nang onti. onti lang at baka atakihin sa puso ang nanay ko pag bigla-bigla akong nagbago. di nagtagal, me mga score na akong kasintaas ng score niya o di kaya ay mas mataas nang konti. yes.

iyon ang pinakamasasayang araw ng report card ko.

nagtapos nang may honor si jessie. ako, wala. pero hindi ako kabilang sa mga kulelat sa klase. hindi super taas ang grades ko pero di hamak na mataas ang mga ito kesa sa dati kong mga grado. isa pa, nakapasa ako sa entrance exam ng pangarap kong unibersidad. hindi na masama.

Kung wala akong rabbit, malamang na nabaklas ako sa star section noong 4th year, di rin siguro ako nakapag-aral sa dream university ko. buti talaga, meron.

mula naman nang makilala kita, sinubukan ko nang pagandahin nang pagandahin ang mga nangyayari sa buhay ko. halos lahat ng hakbang ko ay dahil sa ‘yo, para lang magustuhan mo ‘ko. inayos ko noon ang bahay namin, nilagyan ng kaunting mga appliances para sakaling magawi ka doon e di naman ito kahiya-hiya. pinursigi ko ang masteral ko. umalis na ako sa pagwe-waitress, nagtrabaho ako sa opisina, nagsulat ako nang nagsulat at nagpublish nang nagpublish, para talagang sumikat at baka sakaling mabalitaan mo balang araw, sikat na manunulat na ako at malayong malayo na sa hanapbuhay ng taong nakilala mo noon. ngayon nga, tamo, nagtuturo na ako sa isang prestihiyosong unibersidad.

hinabol kita nang hinabol.

minsan, naisip ko, iba naman ang habulin ko. pero nang mga panahon na ‘yon, saka ka todong magpapakita ng giliw.

hihihi tingnan mo, nagpapahabol ka rin.

wala namang problema. kahit habambuhay kitang habulin, okey lang sa akin.

pero ipinapangako ko, alam mo, pag naabutan kita, hindi na kita pakakawalan. yayakapin kita. hahalikan sa buong katawan, pagsasawain ko ang mga labi ko. tapos ikukulong kita sa aking matagal ding naghintay na mga palad. nanamnamin ng mga daliri ko ang bawat balahibo mo. hahaplusin kita nang hahaplusin. pagkatapos, dahan-dahan kong pipilipitin ang leeg mo. pipilipitin ko nang pipilipitin hanggang sa mapugtuan ka ng hininga. Buong poot kong isisiwalat sa mundo: hayup kang kuneho ka. HAYUP!